Bram Vermeulen – De Verzameling

Geen categorie

Zojuist op VHS een gedeelte van een docu gezien over een fenomeen dat het merendeel van jullie niet kent. Gekoesterd in Belgi?¬¥, verguisd in Nederland. Een enkele onder jullie zal zeggen “da’s toch die kerel van Neerlands Hoop”. Een ander zal opmerken dat hij met zijn bandje “De Toekomst” niet echt succesvol was en dan grinniken. Bij weinigen gaan de ogen zo glinsteren als bij Siejoe.

Ik durf te zeggen dat Bram Vermeulen 1 van de grootste tekstschrijvers en muzikanten is die ons kikkerlandje ooit heeft voortgebracht. Beter dan zijn evenknie Freek, die toch meer roem heeft mogen ervaren. Robuuster dan de gepolijste (overigens evenzeer onvolprezen) Boudewijn de Groot. De laatste kreeg de teksten van de geniale Lennaert Nijgh, Bram deed het zelf. Het heeft geen zin zijn mooiste nummers op te sommen. Pauline, Rode Wijn, De Steen, De wedstrijd, Verlegen, 1 + 1 = 1, Een doodgewone jongen, de lijst kent geen nummer 1 en geen einde…

Gedurende de docu kreeg ik al snel bijval van Jan de Hont, Ernst Jansz en Paul de Munnik. Het besef drupt door in mijn hersenpan dat ik Bram nooit meer zou zien spelen. Tweemaal heb ik hem hetzelfde programma mogen zien spelen. De eerste keer kende ook ik heb nauwelijks. Wist dattie De Steen had geschreven (waarover ik al eerder in mijn Riet-mie laaiend enthousiast ben geweest, en het nummer dat jullie sowieso ooit nog gaan horen). Ik verwarde hem met Rick Devito. Die zingt mee met het subtiele “De oorlog meegemaakt” onder de naam Wij. Wij is een samenwerking tussen Reniet Vrieze (zanger van The Pilgrims uit de Zaanstreek), een in mijn oren jonge Ilse Delange en Dolf Jansen van Lebbis & Jansen.

Maar dat is dus niet Bram. Bram slist een beetje, Bram is passie en emotie. IS ja, want hij komt tot leven op cd en dvd. Ik blijf ontkennen. Want zijn voorstellingen waren zo intens. In Breda en Oss kleine zaal. Niet Amerikaans en show, maar echt en 100% Bram. In Oss ging alles mis wat maar mis kan gaan en de onzekere perfectionistische Bram liet zich zien. Zelden heeft een artiest no’n indruk op me gemaakt. Zelden kwam ik zo vol van de voorstelling thuis. Zelden was ik zo ego??òstisch toen iemand stierf. Eerst ging ik kijken of we kaartjes voor hem hadden. Nee, dat jaar niet. En toen helemaal niets voelen. Niet opgelucht, maar ook nog geen besef. Marcel moest eigenlijk nog een keer mee. Later kocht Anne voor mij in Antwerpen een verzamelaar. Met puntgave uitvoeringen, kon mooi langs de rest van Bram in de cdkast. Nog weinig echt besef.

Pas tijdens deze docu merkte ik dat hij meer was dan tekstschrijver, idealist, twijfelaar, doorzetter en entertainer. Hij is Westeuropees kampioen volleybal geworden. Vader en inspirator van zijn gezin. Wat was hij niet? Hij was eerlijk bovenalles. Lees en luister zijn teksten, dan lees en luister je zijn leven, dan ervaar je Bram.

Waarom dit stukje op een weblog? Omdat ik zo bang ben dat hij wordt vergeten. Ik zal zijn muziek en taal koesteren tot op het laatst. Aangezien velen van jullie hem niet kennen, of onvoldoende, nodig ik jullie van harte uit om te komen luisteren. Niet met velen tegelijk, niet met wilde verhalen eromheen, maar gewoon aar Bram luisteren. Tot slot nog een reden. Meer dan een jaar geleden stierf Bram Vermeulen, en ik besef vandaag dat ik hem nooit meer zal zien optreden.

Meteen een nieuwe categorie. Zijn laatste en enige programma dat ik (tweemaal) live heb mogen zien heette De Verzameling. De mijne wordt een verzameling van teksten die ook indruk hebben gemaakt (alhoewel ze vaak niet aan Bram kunnen tippen) en die ik graag met jullie deel.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *