Siejoe Daily

Lief en Gelukkig

Eens is er… een meisje dat op zoek is. Waar ze naar op zoek is, dat weet ze niet precies. Is het groot of heel klein? Is het warm, koud, hard of zacht… ze weet het niet. Maar in haar hart voelt ze dat het voor haar belangrijk is. Dat gevoel heeft ze al van toen ze heel klein was. En dat is best lastig om uit te leggen.

Ze doet haar best en vertelt over haar zoeken aan iedereen die maar horen wil. Heel veel mensen helpen haar zoeken. De kapster raadt haar een nieuw kapsel aan, de bakker bakt haar koekjes van eigen deeg, haar tante zegt dat ze op zangles zou moeten gaan en haar papa en mama vinden dat ze gewoon vaker met de buurjongen zou moeten gaan spelen. Alle mensen zeggen haar: “Dat zal je helpen om te vinden wat je zoekt!” Iedereen is lief en geduldig. En het meisje luistert goed en volgt alle adviezen op. Maar telkens beseft ze dan dat de mensen haar vooral laten vinden waar ze zelf naar op zoek zijn.

Carina, zo heet het meisje, blijft op zoek naar dat wat in haar leventje mist. Nadat de mensen om haar heen alles hadden geopperd en er een beetje stil van worden, gaat ze naar de dieren. Ze weet dat dieren goed kunnen luisteren, als je met ze praat. Als ze vertelt dat ze op zoek is, maar niet weet wat ze zoekt, gaan ook de dieren mee op zoek. Bij Maurice de Hond vangt ze bot, Kees Konijn leert haar worteltrekken, Erik Eekhoorn brengt haar noten en Erica Ekster komt zelfs met een glinsterende ring aangevlogen. Alles pakt ze aan, bedankt de dieren hartelijk… maar dat wat ze zoekt is er niet bij. Hoe ze ook hun best doen, de dieren komen ook met iets wat ze zelf willen hebben.

Toch laat Carina de moed niet zakken. Op een dag, als ze oud genoeg is om op eigen benen te staan, vertelt ze haar ouders dat ze op reis gaat. Ergens in de wijde wereld zal ze vinden wat haar echt gelukkig maakt. Haar vader geeft haar nog wat goede raad, haar moeder stopt haar nog wat lekkers toe voor onderweg. Op het einde van de straat kijkt ze om… en ziet haar ouders een traantje wegpinken. Ze zwaait nog een laatste keer, slikt een brok in haar keel weg, voelt de rugzak op haar schouders, haalt diep adem en zet de ene stap na de andere. Wat is er veel te vinden in de wijde wereld! In Antwerpen ziet ze prachtig geslepen diamanten, in Parijs is het heerlijk eten… en wat is de muziek mooi in Rome… en overal zoeken jongens haar gezelschap op. Maar hoe mooi de wijde wereld ook is… ze blijft op zoek naar iets anders.

Als ze dan na een tijdje weer de streek opzoekt waar ze geboren en opgegroeid is, vindt ze vooral rust. Niet dat het gevoel van iets te missen verdwenen is, maar ze heeft door al haar avonturen eindelijk een idee van wat ze zoekt. Ze vindt het niet eens moeilijk om alle mensen en dieren te vertellen dat het niet iets is wat ze gedacht hadden. En iedereen reageert op zijn of haar eigen manier. Haar ouders zijn vooral erg blij voor haar dat ze het nu weet. En ze weten zeker dat nu ze het weet, ze het ook zal vinden.

En Carina? Carina weet nu dat het geen zin heeft om te zoeken. Vroeg of laat zal het haar vinden. Er gaan weken voorbij… tot op een mooie dag op haar deur geklopt wordt. Ze legt haar boek neer en staat op van haar stoel. Als ze de deur opendoet, ziet ze een meisje staan. Carina’s ogen kunnen zich niet losmaken van haar ogen. De mooiste ogen die ze ooit gezien heeft. Ze heeft zin om met haar te knuffelen en alles opnieuw samen te ontdekken. En het meisje, dat Fortuna heet, voelt precies hetzelfde… en dat terwijl ze alleen maar suiker komt lenen bij haar nieuwe buurmeisje.

En zo vindt Carina haar Geluk en Fortuna haar Lief.

Gepost in de categorieën: Alles.

Geef een reactie