Siejoe Daily
Kaatsheuvel
17/10/2018, 04:52
12.3
°C
0.0
mm
56
%

Sprong nummer 5 (Niouc, 190 meter)

Iedere keer is anders. De omgeving, springplaats, tocht ernaartoe, drukte en instructies. Wachtend op mijn beurt, kijkend naar anderen. De diepte in en om me heen.

In de laatste minuten voor mijn sprong merk ik (en merkt Anne) dat ik wat minder relaxt wordt. Misschien niet zozeer over de sprong, maar meer over de instructies. Wat doe ik wanneer als ik naar boven moet? Wat klik ik waar? Hoe communiceren we? Het koppie wordt wat strakker. Ik let extra op de instructies aan degene voor me.

Tot het moment daar is. Dat ik mag. Onderga het vastkoppelen, de checks. Niet te strak, niet te los. Luister naar de instructies, welke bajonet waar. Hoe opent en sluit de bajonet… even zelf doen. Maak een praatje met de instructeurs. Kan zeggen dat het niet mijn eerste sprong is (en niet mijn laatste). De allerlaatste checks en schuifelend naar the meat board (zo heette het schavotje bij de Nevis, en de term is altijd blijven hangen).

Punten van mijn schoenen op het randje. Elastiek daaraan vast. De instructeur die zegt dat ik lekker mijn ding mag doen. Om me heen kijken. Naar beneden kijken en dan blik op oneindig voor me. De lange leegte voor me. Adem in. Adem uit. Daar kan je 100 mee worden, dus houden we dat maar stug vol. Geen idee of ik in of uit adem op het moment dat ik ga springen, ik denk uit. Geen idee of ik daarbij nadenk of dat mijn lichaam dat zelf doet.

Wat mijn lichaam sowieso besluit is het slaken van een soort oerkreet als ik naar voren spring. Armen wijd, vaak gevolgd door de benen. Ogen open. Alle seconden van de val alles in me opnemen. En dan langzaam stoppen met vallen. Vrij. Leeg. Lucht. Omhoog verend. Vrij. Gewichtloos. Zweven. Een onbeschrijflijk gevoel. Weer naar beneden. Naar boven.

Dan, na een paar keer op en neer veren, schieten de instructies weer te binnen. Mijn bovenlijf omhoog en zoekend naar de lijn die me weer omhoog zal takelen. Nog even genieten.

Geef een reactie