Siejoe Daily
Kaatsheuvel
17/12/2018, 08:51
5.7
°C
0.0
mm
75
%

21 december, zondag

Regen en bewolkt
(sorry voor de lange post, was één van de gaafste dagen)
’s Ochtends vroeg om 7 uur weggereden van de camping zodat we op tijd in Waitomo konden zijn. We hadden van de week nl. al 4 plaatsen gereserveerd voor de 7 uur durende Lost World Epic tour, en we moesten om 9.15 uur daar zijn om in te checken. Race tegen de tijd dus. Op zich konden we het net halen, maar er was een wijnfles bij Barend en Aniet in de camper die opstandig wilde zijn en besloot uit het kastje te vallen. Daardoor was bij hen zowat de hele camper bevlekt met rode wijn en moesten ze langs de weg stoppen.

En wij maar doorrijden, niks in de gaten. Dit keer hadden we toevallig de walkie-talkie uit staan, dus kregen we opeens een telefoontje of we een stukje terug wilde rijden. Barend en Aniet moesten nog even de camper schoonmaken, maar gelukkig waren we op tijd bij de Waitomo Caves.

Daar aangekomen ingechecked en betaald, spulletjes gepakt en met onze 2 gidsen Oli en Gavin en de Chileense Lenka (die niet meer naar Chili gaat maar voor de rest van haar leven de wereld wil zien) richting de Caves gegaan, wat zo’n 25 minuten rijden met een busje is. Wat blijkt? De grot is privé-terrein. Omdat de grot zich in het gebied van iemand bevind, bezit die persoon ook de grot. Waitomo Adventures, waar wij de tocht mee maken, betaalt de eigenaar om er gebruik van te maken. Dus rijden we ook nog een stukje op privé-terrein en uiteindelijk komen we bij een uitgebouwde blokhut, Daar krijgen we een wetsuit, speciale sokken die daarbij horen, laarzen, jasje en een helm met een lampje erop. We krijgen ook nog een harnas aan, en daarna wordt alles door Oli gechecked en voor een tweede keer door Gavin om te kijken of alles goed zit. En dan naar de abseil, tenminste, dat denken we.

We gaan eerst een proefrondje maken om het zekeren onder de knie te krijgen. Ieder van ons heeft nl. 2 touwen, zogenaamde cowtails, aan z’n harnas hangen met grote karabines eraan. Deze moeten alletwee zodra er een zekeringslijn/-touw te zien is, vastgemaakt worden zodat we niet kunnen vallen. Na het oefenrondje gaan we echt abseilen.
Daarvoor moeten we eerst nog wat omlopen en een stukje dalen door middel van trapjes (wederom gezekerd). En dan komt het abseilplatform in zicht… Dan is 100 meter best wel veel ineens, maar het uitzicht is supermooi. De rotsen waar we de abseil in doen zijn helemaal begroeid met mos, varens en andere groene planten. Echt net alsof je een Lost World in gaat. En dan 100 meter lang!

afdaling

afdaling 2
Dus wij komen op dat platform, worden gezekerd en één van de gidsen en de lijn waarmee we naar beneden gaan. Het enige enge deel is het moment waarop je naar de rand van het platform moet, je met 1 hand de dikke stang tegenover je moet aanraken (dit gaat allemaal nog wel) en dat dat je dan op diezelfde dikke stang moet gaan zitten. Erg leuk, want je moet jezelf dus boven de afgrond draaien wil je gaan zitten… Maar je zit dan al wel vast aan de lijn naar beneden.

De afdaling zelf is supergaaf! Heel langzaam aan ga je naar beneden (Barend, Aniet, Anton en ik zaten aan Oli vast dus we moesten wel samen blijven) en het duurde ongeveer 25 minuten. Lenka maakte de abseil samen met Gavin. Die meid was echt gek, net alsof ze een Duracell-konijntje was, die wilde alles snel doen.Maar ja, aangekomen op de grond is er geen weg meer terug. Het uitzicht naar boven was ontzettend mooi! We kregen eerst lunch in de grot: versgemaakte sandwiches met koffie, thee of sap en veel koekjes. Na een minuut of 20 gingen we op pad de grot in.

In de grot was het afwisselend door water, over rotsen of een beetje klimmen, en wonderbaarlijk genoeg ging het me allemaal goed af. We hadden een paar erg leuke sprongen in het water vanaf een klein plateautje/uitstulping, sommige die we in het donker deden met onze lampjes uit. We hebben ook een stuk moeten klimmen waarbij we een open stuk moesten overbruggen. Gavin stond dan bij het begin en Oli bovenaan met een touw waaraan je gezekerd werd. Dan moesten we onze rechtervoet aan de overkant zetten (wel op heuphoogte) en vervolgens moest je jezelf optrekken en met je linkervoet jezelf in evenwicht brengen door deze ook aan de overkant op heuphoogte te zetten. Ondergetekende is daar natuurlijk niet zo goed in, dus die raakte uit evenwicht en klapte met haar linkerkant vol tegen de rotsen aan. Om dat ook nog eens over te doen aan de rechterkant. Daar heb ik flinke blauwe plekken aan overgehouden (eigenlijk waren ze zwart en zo groot als m’n vuist).

Ander leuk moment was dat we een moeilijk watervalletje moesten opklimmen, deels ook met een open stuk. De bedoeling was dat je op een plateau kwam waar we af zouden springen, en je kon er evt. ook nog met een ladder komen. Niet zo leuk maar het was mogelijk. Ik dacht echt dat het me niet zou lukken, maar na een tijdje en wat wilskracht is het me toch geluk. Anton kwam na mij, die lukte dat makkelijker, alhoewel hij nog wel even moest wachten op het maken van een foto.

Anton bij waterval

Anne bij waterval
Zo ging het een hele tijd verder, en er werden door Oli en Gavin nog een paar leuke verhalen verteld van wat er in de grot allemaal was gebeurt. Ze vertelden o.a. dat er een keer een koe boven aan het grazen was vlakbij een gat de grot in, waar er geen omheining was (nu is er nog steeds geen omheining), en dat ze toen ook de grot in is gevallen. Dood natuurlijk. Men wilde de koe wel uit de grot halen, en hebben dat geprobeerd met touwen om d’r poten. Dat ging een stukje goed, maar ze was veel te zwaar waardoor de poten afbraken. Ze hebben het lijk laten liggen zodat de alen het vlees van de botten konden eten en de botten zijn door het water afgevoerd. Het heeft er nog wel heel lang naar rottend vlees gestonken.

Een ander heel mooi punt was toch wel waar we bijna een melkwegstelsel van gloeiwormen hebben gezien. Zo mooi en zo veel! We hebben daar 10 minuten in het donker gezeten, genietend van die diertjes. Daarna hebben we nog 2 “brievenbussen” gehad waar je alleen liggend doorheen kon, maar ook die gingen zonder problemen.

Samen onder een watervalletje

Helaas kwam dit avontuur tot een einde waar ik stiekem toch wel een beetje blij mee was. Doordat er continue water in je laarzen kwam werden ze nu toch wel erg zwaar en ik werd gewoon wat moe. Het was erg leuk toen we de buitenlucht weer zagen, het was er ook erg mooi. En wat bleek? We moesten nog wel ongeveer 20 minuten naar de hut lopen! Eenmaal weer bij de hut konden we lekker douchen en kregen we een heerlijk maaltijd van de bbq. Daarna weer de trip naar de “basis” en daar hebben we de foto’s op cd meegenomen.

De camping waar we op wilden staan in de buurt van Waitomo was eigenlijk helemaal niks, dus nadat Anton met het draaien van de bus het trapje voor de receptie een kusje had gegeven (lengte inschatten was nog best wel moeilijk) zijn we naar Taupo gereden en hebben we daar een leuke camping gevonden met veel konijntjes. Uiteraard zijn we ’s avonds als een blok in slaap gevallen.

Geef een reactie