Siejoe Daily
Kaatsheuvel
17/12/2018, 08:40
5.6
°C
0.0
mm
75
%

26 december, vrijdag

Zonnig!

Uitslapen! Nou ja, in ieder geval lekker tot 8.00 uur. Om 9.15 uur moeten we bij het Kaiteriteri Kayaks centrum zijn voor onze dag van seal swimming.

Onze groep bestond uit 2 Duitse gezinnen en 2 Nederlandse stellen. Lekker Europees dus. De gids dacht overigens eerst dat we allemaal Duitsers waren. Foutje! Sinds ’45 al niet meer ^_~

De gids was een man van over de 50, genaamd John the Walrus. En geloof me, hij zag er ook uit als een walrus. Bijna geen haar bovenop z’n hoofd, alleen aan de zijkant, en een grote witte baard. Wel een hele vrolijke en vriendelijke man. Hij gaf ons eerst uitleg over wat we allemaal aan moesten doen (wetsuit, flippers, duikbril, snorkel en evt een shirtje voor onder de wetsuit), daarna over wat we gingen doen, waar we gingen zwemmen en wat we vooral niet moesten doen. Op het einde moesten we wachten op de watertaxi, dus leerde hij ons 2 singing maps. Dat zijn locaties/kaarten van waar we naartoe gingen, maar dan in een liedje zodat het makkelijk te onthouden is. En hij gaf ons nog wat info over het Abel Tasman park: wie het mogelijk heeft gemaakt en nog 2 verhalen van mannen die daar hebben gewoond.

En eindelijk was de watertaxi daar! Met z’n allen in de taxi. Wel raar, de taxi lag op een trailer die aan een trekker hing. Dus iedereen instappen en we reden weg, naar de plaats waar we te water zouden gaan. Het getijdeverschil is hier trouwens ook absurd veel. Als het vloed is staat het water tot aan het strand naast de weg, is het eb dan kan dat echt 100 meter of meer van het strand af liggen.

In het water was het eerst een stukje van 20 minuten goed gassen voor we bij een pijler kwamen. Daar konden we, als we wilden, het water voor het eerst in. Als je nl. met de klok mee om de pijler zou zwemmen en daarna de pijler aan zou raken terwijl je harop “Harakuna!” zou zeggen zou je gegarandeerd 7 jaar geluk krijgen. Als je die 7 jaar geen geluk hebt, mag je terugkomen. Er zat trouwens wel een voorwaarde aan die 7 jaar geluk, je mag gedurende 7 jaar geen cod en nog een andere vissoort eten, anders zou het niet werken.
Anton en ik waren wel in voor 7 jaar geluk, dus hop wij het water en het hele riedeltje gedaan. En ik moet zeggen dat het water best lekker van temperatuur was (in je wetsuit natuurlijk), maar wel zout. Daarom zwem ik niet graag in zee, ik vind zout water dus echt smerig om in je mond of neus te krijgen.

Niet iedereen ging hier het water in, en toen degenen die wel in het water lagen weer aan boord waren, zijn we verder gevaren. Dat duurde ook nog makkelijk 20 minuten. Maar daarna kwamen we bij Tonga Island, waar de zeehondenkolonie zou zijn en waar we zouden gaan zwemmen.

Hoppa, wij weer het water in, richting een poeltje wat ook wel de nursery werd genoemd. Dit omdat de pups/babies in dat poeltje daar lekker kunnen spelen zonder al te veel risico’s. Alhoewel, toen wij de nursery in gingen, lag er zowaar een pijlstaartrog op de bodem. Heel erg mooi en groot om te zien, maar toch ook wel eng, omdat je weet hoe gevaarlijk zo’n dier is. Wat ik helaas net heb gemist maar wat Anton wel had gezien, was dat één van de vrouwtjes-zeehonden vlak over de pijlstaartrog heen zwom.

Bij de nursery hadden we een paar zeehond-vrouwtjes gezien, en in het water zwommen een paar mannetjes oftewel stieren. Hiervoor moesten we wel een beetje uitkijken maar alles ging goed. Toen maar verder rechtsom het eiland rond gezwommen, in de hoop meer zeehonden te zien. Vandaag waren ze niet zo heel talrijk en hadden ze ook niet zo heel veel zin om met ons te gaan zwemmen. We hebben wel nog een aantal pups gezien en vooral veel mannetjes.

Uiteindelijk zijn we het hele eiland rond gezwommen, waarbij vooral het laatste stuk wat zwaarder werd door de stroming. We wilden nog tussen een aantal rotsen door zwemmen toen een medezwemmer nog een pijlstaartrog zag met z’n staart omhoog. Wel goed dàt ze het zag, want Anton zwom er zowat recht boven zei hij. Deze rog heb ik zelf niet gezien onder water.

Toen we weer bij het beginpunt waren waar we het water in zijn gegaan, zijn we weer de watertaxi in gegaan en richting het lunchpunt gegaan. Daarvoor zijn we echter nog gestopt bij een strandje waar er 2 doorgangen in steen waren en waar volgens onze gids mannen vrouwen ten huwelijk vragen en waar zelfs een keer een huwelijk heeft plaatsgevonden. Niet iedereen is dat strandje op geweest, wij wel en het was een erg mooi strandje.

Bijna bij het lunchpunt Bark Bay in het Abel Tasman aangekomen, ziet de bestuurder van de watertaxi dat er een stier met bezig was met z’n vangst op te eten. Hiervoor slingerde hij z’n vangst, volgens mij was het vis maar John the Walrus dacht dat het inktvis was, over het water waarbij hij iedere keer een hap nam.

In Bark Bay gingen we voor anker en kregen we wat te drinken. Bark Bay was wel heel erg mooi, een mooi zacht zandstrand met, heel fijn, 2 wc’s. Toen iedereen klaar was met eten voerde John nog een soort stukje op, maar dan informatief, waarbij hij een professor, zeehondstier, zeehondkoe en zeehondpup speelde. Erg geinig. Hierna gingen we de watertaxi weer op en ging de rit terug naar Marahau. Op de heenweg reed de tractor ons van een helling af het water in, nu stuurde de bestuurder de watertaxi de trailer op die in het water stond op het drooggevallen strand. Watertaxi op de trailer en weg reed de trailer. Wij konden gewoon in de taxi blijven zitten tot we weer op de base waren.

Een van de vele...

mooi om onderdoor te rijden

Van Marahau zijn we richting Hanmer Springs gegaan, voor onze verwendag die we altijd willen. Was wel een flinke rit met een leuk uitstapje. We waren gestopt bij de Maruia Falls. Mooie watervallen waren dat, waar we natuurlijk foto’s van hebben gemaakt. Het stikte daar alleen van de sandflies, erg leuk. Wat een kleine krengen zijn dat zeg! Maar nog leuker was het toilet daar. Ik heb het nog nooit zo leuk gevonden om naar een openbaar toilet te gaan. De wc gebruikte nl. geen water maar alles ging gelijk een aantal meter naar beneden. Dus als je net een grote boodschap had losgelaten, dan hoorde je het pas een paar seconden later beneden neervallen. Supergeinig. Hanmer Springs hebben we om ongeveer 19.00 uur bereikt, waarna we wat zijn gaan eten (steak en vis in hele grote porties die ze hier overal hebben) en daarna lekker in bed zijn gedoken. Ik heb nog steeds last van m’n keel vanwege een verkoudheid, dus het was best wel lekker om vroeg naar bed te gaan. Oja, Anton heeft ook nog in the middle of nowhere een alcoholtest gehad!

Maruia Falls

Geef een reactie