Niet alleen geschikt voor kinderogen

Voor ik verhalen ging verzamelen, was het even stil op het leesgebied. Ik las wel eens een boek, maar daar bleef het dan ook bij. En dat terwijl ik tot aan de middelbare school alles last wat los en vast zat. Boeken en ik waren onafscheidelijk. Ik was een enig(st) kind, jongste neefje van de familie, met een boek in de bank op volwassenenfeestjes. Lezen in plaats van leren. Tot ’s avonds laat onder de dekens met een leeslampje, met half beslagen brillenglazen. Als de bibliotheekbus op woensdagochtend voor onze basisschool stond, nam ik het maximale boeken mee naar huis, wat er maar in mijn tas paste. In mijn verbeelding veerde de bus op terwijl ik eruit stapte. Waarna woensdagnacht het gros gelezen was.

Het werd me met de paplepel ingegoten. Verhalen en sprookjes werden voorgelezen tot ik zelf kon lezen. Zo weet ik met nog levendig de plaatjes van Robert Lawson bij Het verhaal van Ferdinand door Munro Leaf voor de geest te halen. Toen ik diezelfde tekeningen zag in de recente tekenfilmversie, ging ik op zoek naar het boekje uit mijn kinderjaren. Maar helaas, nog steeds niet gevonden in mijn doorgaans goed geordende chaos.

De eerste echte verhaaltjes die ik me herinner gingen over Wipneus en Pim. Reuze spannende verhalen uit kabouterland. Pas toen ik de deeltjes zelf ging verzamelen ontdekte ik iets bijzonders over de schrijver Van Wijckmade. Een bekende naam voor mijn ogen. Maar diezelfde ogen hebben nooit opgemerkt dat er verschillende voorletters voor die achternaam stonden. Hoe dat zo? De eerste deeltjes zijn geschreven door Broeder Bruno, onder het pseudoniem B. Van Wijckmade. Toen Broeder Jozefus de pen overnam, werd dat B.J. Van Wijckmade, met Broeder Wichard B.W. etc. Hierbij staat de B. niet voor Broeder, maar als eerbetoon aan Bruno, de geestelijk vader van de twee kleine helden.

Vervolgens was het de beurt aan de tweeling Sietse en Hielke om mij mee op avontuur te nemen op hun boot De Kameleon. De Klinkhamertjes, Kees, Louw, Gerben en veldwachter Zwart… ik zie ze zo voor me, mede dankzij de tekeningen van Gerard van Straaten. Afgelopen jaar heb ik weer eens een deeltje erbij gepakt. De Kameleon pakt aan! was weer ouderwets genieten. Wie kent deze serie niet? Opvallend detail is dat de schrijver Hotze de Roos slechts één literatuurprijs heeft ontvangen… een zilveren pen van basisschool It Kampke uit Terherne in Friesland. Daarbij heeft de schrijver zich laten ontvallen dat de avonturen in Terherne gespeeld zouden kunnen hebben. Het dorp dat op haar beurt er sindsdien veel aan doet om op het fictieve Lenten te lijken.

Het was in de jaren dat ik met een oogsticker op rond liep. Ik had blijkbaar een lui oog. Geen idee hoe het oog lui kon worden met mijn gelees, het zal wel een moe oog zijn geweest. Ik heb me overigens scheel gelezen aan een andere grote favoriet, Arendsoog. Een cowboy en zijn Indiaase vriend Witte Veder maken het Wilde Westen een stukje veiliger. Toen ik het eerste deel herlas vielen me veel dingen op. De rol van de pater was niet onbelangrijk, en ook nam de schrijver het al vroeg op voor Indianenrechten. Mijn aandacht ging vroeger naar heel andere dingen uit toen ik me mee liet slepen in een andere wereld. Diezelfde wereld bleek onlangs weer kleiner dan gedacht. Een collega van me heeft op school gezeten met de zoon van schrijver Nowee. Terwijl ik altijd heb aangenomen dat dit een Amerikaan was, waren zowel vader als zoon Nowee woonachtig in het iets minder wilde Den Haag.

De volgende auteur was politiek actief in Den Haag, maar ging op aandringen van zijn vrouw de door hem vertelde verhalen aan pen en papier toevertrouwen. Jan Terlouw schreef met Koning van Katoren een sprookje van alle tijden, voor alle leeftijden. Stach gaat fantasievolle problemen te lijf. Vogels, draken, schuivende kerken en oplichters. Met volwassen ogen zie je hierin metaforen voor actuele problemen in de wereld van nu. Dit boek is een aanrader voor iedere leeftijd. Iedere zoveel jaar neem ik het weer in de hand.

Nu we toch over koningen bezig zijn… Met De brief voor de koning, schreef Tonke Dragt een verhaal dat ik ook meer dan eens gelezen heb. Talloze keren toe ik jong was, maar ook recent nog. In de stiltenacht voor hij tot ridder geslagen wordt, hoort Tiuri een smeekbede voor hulp. Neemt hij het risico om de stilte te doorbreken? Een fascinerend verhaal over moed en vertrouwen. En wie na de laatste bladzijde nog geen genoeg heeft van het land van Unauwen en haar buurlanden, lees dan Geheimen van het Wilde Woud. Dit boek kreeg ik ooit voor mijn verjaardag van een nichtje, waar ik haar nog altijd dankbaar voor ben. Ik besef me ineens dat ik dat vast nooit tegen haar gezegd heb, pak meteen de telefoon om haar te bedanken!

Daarom geen ruimte meer om Puk en Muk door Frans Fransen, De gebroeders Leeuwenhart door Astrid Lindgren, Engelandvaarders door K. Norel of de Kinderen van Moeder Aarde trilogie door Thea Beckman aan te bevelen…

Write a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *