You never miss the water till the well has run dry

Ik heb jullie al verteld over vakantieland Toscane, maar er is een land waar mijn vriendin en ik ons nog meer thuis voelen. Het regent er meer dan in ons kikkerlandje. Een gastheer vertelde ons het weerbericht: “Als je de berg niet kan zien, dan regent het. Als je de berg wel kan zien, dan gaat het regenen.” Temperaturen zijn aangenamer in de zomer. We eten aan de bar, waar altijd verhalen te vinden zijn. De gastvrije bewoners worden in een paar minuten vrienden en in een uur tijd zijn ze familie. Een eiland met een indrukwekkende historie, een roerig recent verleden en een toekomst waar aan gewerkt wordt. Twee landen op één eiland. Het Ierse eiland.

Ron Langenus schreef met Een ander Ierland een verslag van zijn reizen, een bundeling verhalen, een introductie tot dit eiland. Herkenbaar zijn de ontmoetingen met de Ieren en hun historie. Vol verhalen. Eenmaal in gesprek vliegt de tijd. En er zit vaak een kern van waarheid in de verhalen die ze vertellen, maar vaak voorzien van een ludiek sausje overdrijving. Fantasie en werkelijkheid gaan naadloos in elkaar over. Nergens ben je dichterbij elfen en andere mythologische wezentjes. Als je nog eens in Sligo terecht komt, bezoek dan houtbewerker Michael Quirke, uit zijn open deur klinken steevast verhalen.

Ik heb de Irish Country Doctor serie van Patrick Taylor al eens benoemd, dus die is af, die mag niet nogmaals aangeprezen worden, hoe graag ik ook zou willen. Van Roddy Doyle zijn De Commitments al een keer voorbij gekomen, maar hij heeft meer moois geschreven. Met zijn Paddy Clarke Ha Ha Ha won hij de Booker Prize, toch niet de minste prijs. In dit geestige boek volg je een tienjarige jongen in Barrytown, Dublin in de late jaren 60 door de ogen van een jongetje. George Best is een held. Verder is de wereld om hem heen vooral verwarrend.

Vergelijkbare vertelperspectief, maar andere leeftijd en omgeving vind je in De leerschool van de anatomie door Bernard MacLaverty. Een Ierse jongen worstelt in Belfast met van alles en nog wat, maar vooral met de dreiging van een eindexamen. Beter gezegd, het dreigende zakken. In plaats van te leren, wenden hij en zijn vrienden zich tot list en bedrog. In het laatste deel kijken we door zijn jongvolwassen ogen. De wereld om hem heen is veranderd, zijn blik erop nauwelijks.

Per toeval belandde ooit een boek van Arjen Terpstra op mijn pad… De Heren van Friesland. Een bijzonder boek, om heel andere redenen dan je zou verwachten, maar dat niets met Ierland te maken heeft. Dus over dat boek gaan we het niet hebben, misschien later nog een keer. Maar het betreffende boek bracht me destijds op het spoor van Het Eagleton Zegel van dezelfde schrijver. Een boek dat wèl in dit stukje tekst thuishoort. In de categorie historische roman is dit een aanrader. Een aantal levens zijn verbonden met het Ierse eiland. Je leest waarom en of ze hun weg terug vinden. Ga ik verder niet veel over vertellen.

De laatste keer dat we naar Ierland gingen, hebben we ook tijd doorgebracht op het noordelijkste landpuntje van de republiek, Inishowen. Joseph O’Connor heeft een boek met dezelfde titel geschreven. Een spannend boek waarin drie mensen een reden hebben om naar dit schiereiland af te reizen. Net zoals in alle tot nu toe genoemde boeken, lees je over hoe onrustig Ierland was, relatief kort geleden. Ik ben in het boek begonnen toen we op Malin Head verbleven en uitgelezen in Noord-Ierland. Daar hebben we indrukwekkende verhalen gehoord in Derry en Belfast.

Maar hoe zwaar het verleden ook, de Ieren kunnen als geen ander relativeren. Humor ligt altijd op de loer. Tony Hawks beschrijft in Door Ierland met een koelkast hoe een uit de hand gelopen weddenschap tot bijzondere ervaringen leidt. Hij gaat al liftend met een koelkast, binnen een maand naar alle uithoeken van Ierland. Zijn gedoopte koelkast en hij ontmoeten een nepkoning en een echte prins. Leest lekker weg.

Het Ierse eiland verrast je iedere keer weer. De ene vakantie kwamen we overal sporen van de legendarische Tom Crean tegen, dus op zoek naar poolreisverslagen. In ieder verlaten huis wonen verhalen en legenden, een beetje huis heeft haar geesten. Al lezend in Tim Robinson’s Connemara duikt Humanity Dick op, waarnaar een kamer waarin we verbleven vernoemd was. En het zo vertrouwde Sunday Bloody Sunday kwam is veranderd sinds we met de zoon van één van de slachtoffers door Derry liepen. Het eiland bulkt van de verhalen en mensen die ze willen vertellen.

Tot zover mijn aanbevelingen van Ierse boeken en Ierland in het algemeen. Hier aangekomen, bij het einde van dit stukje tekst, wil ik je iets vragen. Heb je in de afgelopen tijd iets in mijn tekstjes gelezen waar je nieuwsgierig naar bent geworden? Ik kan je van harte aanbevelen ze zelf aan te schaffen bij de lokale boekhandel. De deuren zijn gesloten, maar ze nemen graag bestellingen aan en bezorgen vaak bij je thuis. Benader ze gewoon eens. Lekker ouderwets bellen. Het zou eeuwig zonde zijn als zij verdwijnen. Zoals onze lokale muziekwinkels verdwenen zijn. En natuurlijk gun ik ook de andere lokale middenstanders meer goeds deze dagen, maar mijn tekstjes gaan toevallig over boeken… dus: www.steunjeboekhandel.nl Ik heb zojuist lokaal besteld: Bridget Collins – Het verraad van Montverre (vertaling van The Betrayals, jippie!) en Yvette van Boven – Bomvolle oven van Van Boven. Dat laatste boek gaat verslonden worden door mijn allerliefste… die ik zo gek heb gekregen om voor volgende week een stukje te schrijven.

Write a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *